Hij was al de coolste man op aarde. Hij heeft immers Amy Winehouse’ Back to Black geproduceerd, draagt toffe pakken, heeft jaloersmakend goed haar en mag op ‘s werelds hipste feestjes draaien, waaronder de bruiloft van Tom en Katie.
Goed, dat laatste is misschien een wat twijfelachtige eer, maar toch.
Deze wapenfeiten had Mark Ronson al verzameld toen zijn plaat Record Collection nog moest uitkomen. Rode draad van dit ontzettend lekkere en vrolijk stemmende schijfje is een combi van synthesizers en hip-hop, uitgevoerd door een blik niet al te voor de hand liggende topartiesten.
Want wie wist hij allemaal te strikken? Kyle van The View, zij van The Pipettes, hij van The Drums, Simon – Duran Duran – LeBon, Q-Tip, Ghostface Killah en last but not least Boy George. Zelf omschrijft ‘ie ze als een ‘grote disfunctionele familie’ die hij voor het gemak The Business Intl. heeft gedoopt. Zijn eigen familie is overigens ook behoorlijk disfunctioneel, zijn zus deed het immers met Lindsay Lohan.
Record Collection dus. Leg alle zure recensies naast je neer. Dit is popmuziek zoals popmuziek bedoeld is. Compromisloos commercieel, heerlijk catchy en vol humor. Het gaat niet uit je hoofd, en belangrijker nog, je wilt niet dat het uit je hoofd gaat. De plaat heeft mijn herfst een beetje glans gegeven.
Ik was dan ook verheugd dat Ronson afgelopen week Paradiso aandeed. Collega Helen en ik liepen al weken op het event vooruit door te speculeren welke artiesten hij in zijn koffer zou meenemen. Om voor de hand liggende redenen hoopten we vurig op Boy George. Alle media-aandacht in aanloop naar Night of the Proms waar Boy zijn opwachting maakte, deed ons geloven dat ‘ie echt zou komen.
Deed ie niet.
En dat was wel een beetje een domper op de feestvreugde. Desondanks was het een fijne avond. Met veel jongelui op het podium die niet onverdienstelijk de honneurs waarnamen van de gevestigde artiesten die het album sieren. Zij van The Pipettes was er overigens wel zelf bij. Ronson zong zelf ook nog een nummer. Redelijk revolutionair als je het mij vraagt. En niet eens zo heel slecht.
Halverwege het optreden keerde hij terug naar zijn roots en ging hij een mopje dj’en. Naar eigen zeggen in een poging om Paradiso om te toveren tot een New Yorkse nachtclub. Dat lukte niet helemaal, maar dat had meer te maken met het tijdstip, het zaallicht en het dinsdagavondgegeven, dan dat hem iets viel te verwijten.
Helemaal aan het eind stond er ineens een mooie, stoere, bruine zangeres op, ongetwijfeld wereldberoemd maar ik kon haar niet plaatsen, die ons trakteerde op een weergaloze versie van Valery. Op slag waren we vergeten wie Amy Winehouse was.