Ik had er ook nog nooit van gehoord, van openluchttheater Caprera in Bloemendaal. Had er waarschijnlijk mee te maken dat ze doorgaans weinig opwindende artiesten boeken. Ik noem: Pink Tribute (‘dé tributeband van Pink Floyd’), Het Reizende Peuterfestival (‘geweldig theater voor de allerkleinsten’) en verder de 3 J’s, Wolter Kroes en De Kast.
Het moet een interventie van God zelf zijn geweest die de programmeur deed besluiten Beach House en Midlake naar Bloemendaal te halen. Twee bands die mij nauw aan het hart liggen. En dat dan op één avond. Mooie muziek in de bossen, met als je heel goed zou luisteren de zee op de achtergrond, ik had daar wel oren naar.
Celine Dion
Beach House moest ons opwarmen. Catchy dreampop die vooral leuk, lekker en lief is. Zangeres Victoria zond haar dromerige stem de warme, maar frisse lucht in. Gitarist Alex waagde zich zelfs aan een grapje. ‘We gaan nu een cover van Celine Dion spelen’, waarna ze hun eigen Zebra van het fijne album Teen Dream inzetten. En toch… wisten ze me niet te bereiken. De magie bleef hangen boven de vijver die het publiek van het podium scheidde, of zoiets. Bovendien was het nog licht.
Voor wie het decor wel werkte, was Midlake. Hun baarden, gitaren en flanellen hemden leken er voor te zijn gemaakt. Dat hadden ze zelf gelukkig ook door. ‘Dit is zo’n beetje de mooiste plek waar we ooit gestaan hebben’, zo werd ons toevertrouwd. ‘Ik wou dat we een tijd konden blijven. Iedere avond spelen. Mocht de muziek op een gegeven moment vervelen, dan zouden we kunnen overwegen verzoeknummers te doen.’
Respect
Tsjongejonge. Ze hadden me bij de kladden. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die zichzelf bij het zien/horen van twee dwarsfluiten het liefst in de nabijgelegen zee hadden willen verdrinken, maar ik niet. Na acht jaar verplichte dwarsfluitles heb ik een grenzeloos respect gekregen voor mensen die boven de vingeroefeningen en etudes kunnen uitstijgen en zo’n a-sexy instrument weten in te passen in popmuziek.
Naast dwarsfluiten hadden de jongens natuurlijk ook hun vele gitaren en stemmige stemmen meegnomen uit Texas. En dan waren ze ook nog zo sympathiek om al mijn favoriete nummertjes te spelen. Daardoor voelde ik me heel speciaal en ontzettend verbonden met de guys. Toen ook nog een ingetogen Fortune als toegift kwam, maakte mijn hart helemaal een sprongetje.
Oke. Een pas op de plaats is hier op zijn plaats. Soms zijn die neofolkformaties met hun gejammer over de natuur, het boerenleven en de seizoenen behoorlijk vervelend. Midlake maakt zich daar ook schuldig aan. Hoewel de muziek duizelingwekkend mooi is, kun je je afvragen waar die achterhaalde Sehnsucht naar het platteland vandaan komt. Het doet me soms verlangen naar de tijd dat popmuziek nog gewoon porno was.
Desalniettemin. Had ik daar zondag geenszins last van. Heb ervan genoten. Met een grote G kan ik wel zeggen.