Lange tijd heb ik die typische wijvensporten onderschat. Nooit beseft dat al die aerobickutjes en BBB-sletjes heuse powerchicks blijken te zijn met spieren gelijk staalkabels. Maar ik ben om: niets dan respect.
Pas dit jaar leerde ik de wondere wereld van spinning en pilates kennen. Met name pilates is een marteling voor alle spieren tussen nek en enkel (en dat zijn er veel, zo weet ik nu). Bovendien heeft het iets calvinistisch. Daags na de les valt er buikspiertechnisch verdomd weinig te lachen.
Heel naïef dacht ik na een paar lessen pilates dat mijn buik en benen zodanig waren aangesterkt dat ik wel een lesje Body Shape kon proberen. Ik stelde mij daar niet zo veel van voor. Een huisgenootje deed dat wel eens op zondagochtend als remedie tegen de kater.
Volslagen idioot, weet ik nu.
Het begon heel gemoedelijk met een jazzballet-achtige warming-up, onder leiding van een aandoenlijke stagiaire. Maar wat daarna kwam, was hels. Op zeer slechte muziek moesten we tergend langzaam kniebuigingen maken. En dat dan heel vaak. Een aanslag op mijn bovenbeenspieren, die ik kennelijk niet heb.
Mijn benen trilden onophoudelijk, al tijdens de eerste oefening, en dat is de hele verdere les zo doorgegaan. Probeer je dan maar eens, met skippybal tussen de dijen en in iedere vinger een halter, te richten op futiliteiten als ademhaling en houding.
Bijna alle vrouwen die ik ken, doen dit maandelijks, zo niet wekelijks. Inclusief mijn moeder. Al jaren gaat ze iedere week trouw naar de sportschool. Ik deed daar altijd een beetje lacherig over, maar inmiddels weet ik dat ze ijzersterk moet zijn en zelfs de meest schimmige spierkolom in haar kleine lichaam tot ontwikkeling heeft gebracht.
Mjin punt? Behalve in alle mannen, moet ik hoogstwaarschijnlijk ook in alle vrouwen mijn fysieke meerdere erkennen. En dat geeft een wel heel onveilig gevoel.