Ik heb nooit echt idolen gehad. Terwijl andere meisjes hun kamer behingen met posters van Take That, had ik genoeg aan truttige katten en honden. De Tina las ik louter om de strips, de diepte-interviews met backstreetboy Nick deden me weinig.
Mijn broer weet dat aan een vroege vorm van homoseksualiteit. Ik wist zelf beter. De tastbare jongens uit mijn klas waren al onbereikbaar genoeg. Wat moest ik dan met zangers, acteurs en al dat andere populaire spul?
Uitzondering: John Christopher Depp II.
Aanvankelijk door zijn rol als officer Hanson in 21 Jumpstreet op herhaalzender RTL5. Tussen andere topseries als Miami Vice en Knight Rider in, prijkte Johnny iedere dag, als ik het mij wel herinner. Wat een man! Ik bedoel, de naam van zijn moeder getatoeëerd op zijn arm en getrouwd met een visagiste op zijn twintigste, hoe fokking rock ‘n roll kun je zijn? Hij was een van de weinige liefdes die mijn zus en ik deelden.
Later ben ik hem, net als iedereen overigens, gaan waarderen om de (jawel!) goede acteur die hij is. De fase van absolute waardering voor de Bijzondere Acteur met de Bijzondere Rollen (wanneer komt die arme jongen van dat afschuwelijke stigma af?) brak aan, door pareltjes als Edward Scissorhands, Blow en Fear and Loathing in Las Vegas.
Redelijk recentelijk ging er echter iets mis. Ik weet niet precies wanneer, maar ergens tussen Willie Wonka en Jack Sparrow in, hervond ik hem als het Ongeloofeloos Lekker Ding dat hij eigenlijk sinds 21 Jumpstreet is gebleven. En wat deed ik na die ontdekking? Hele domme dingen.
Ik heb namelijk heel geobsedeerd alle films gedownload die ik nog niet gezien had. Om er vervolgens achter te komen dat er een reden was waarom ik die nooit gezien had: ze zijn tenenkrommend slecht. Zo zag ik de afgelopen week The Libertine (oei), Once Upon a Time in Mexico (jammer), Finding Neverland (boehoe) en The Ninth Gate (…).
En dan tuimelt zelfs het heerschap Depp van zijn torenhoge voetstuk af.
Dat had ‘ie natuurlijk al een beetje gedaan toen hij in At World’s End, weliswaar heel kort, met ontbloot bovenlijf was te zien en ik de eerste tekenen van bejaardheid meende te ontwaren: frubbelende rugplooien. Gelukkig was het shot te kort om dat vermoeden te staven. Bovendien is Johnny pas 44, dan kan er absoluut nog geen sprake zijn van frubbelende rugplooien…