marl

Ik kan vredig sterven

Nu behoeft mijn cruesli-verslaving voor de meeste van jullie geen toelichting (zo gaf Stephan mij eens een vuilniszak cruesli voor mijn verjaardag en vroeg een huisgenoot zich laatst nog af: “Zie ik jou eigenlijk wel eens zonder een bak yoghurt in je hand?”), maar het volgende wil ik jullie niet onthouden.

Zolang als ik mij kan herinneren ben ik Quaker-adept. Het begon met een bescheiden bakje tijdens de lunch, dat werd later gecombineerd met een stevig 4 uurtje en soms kwam daar ook nog wel eens een avondsnack bij. Mijn ouders hebben een Makropas.

Wat betreft Quaker ben ik zeer fundamentalistisch: Naturel en niets dan Naturel. Nog steeds verafschuw ik de dag dat viezige stukjes nepfruit en chocola hun intrede deden in het godenvoer. Poten af van mijn cruesli, dacht ik nog.

Toen ik ging studeren dwong mijn financiële toestand mij er toe over te stappen op eurohappy van de Super of euroshopper van de Appie. Als moraal, geld en smaak het lieten afweten, kocht ik wel eens muesli van de Dirk. Desondanks bleef ik onvoorwaardelijk trouw aan Quaker.

Ik moest helemaal naar Zuid Afrika komen om wakker geschud te worden. Zie hier lieve mensen, het ontbijtproduct dat mijn leven veranderde:

“Da Huge Value Super Crunch” met de poëtische ondertitel “Rich ‘n Crunchi”, van het merk (hoe bescheiden de naam) “Simple Cereal”. Anderhalve kilo vezelpret, met niks geen gekonfijte rotzooi of gedroogde banaantjes. Nee, gewoon de basis met een speels grapje in de vorm van kleine stukjes bruine cornflakes. Lekkerder dan Quaker. En dat voor nog geen anderhalve euro.

Dood aan Quaker. Simple Cereal rulez!

• 28 March 2007
• , Marl Pluijmen