Ik heb niet zoveel met het Zuid-Amerikaanse continent. De hardnekkige salsahype die Nederland nu al jaren in zijn greep houdt, begrijp ik net zo min als de populariteit van Máxima en vrijwilligerswerk in Peru. De Culturele – Latin – Zondag heb ik dan ook grotendeels aan mij voorbij laten gaan, maar het staartje heb ik wel nog even meegepikt. Gelukkig maar, want ‘Como agua para chocolate’ is een bijzonder mooie film over eten en liefde. Twee thema’s waar ik toevallig wel veel mee heb.
In het programmaboekje stond het buitenbioscoop-gebeuren aangekondigd als Drijf-In. Onmiddellijk dacht ik terug aan fijne taferelen aan het water bij Ekko, met gelukzalige mensen in bootjes, en wij, gewone stervelingen zonder bootjes, minstens zo gelukzalig op de kade, pretenderend dat we naar heel goede cinema zaten te kijken. Dit keer viel de Drijf-In een beetje in het water, omdat er aan het water te weinig plaats was en de boel daarom naar de stoep werd verplaatst. Maar dat mocht de pret niet drukken, want gezeten tussen vrolijk aangeschoten mensen ontvouwde zich voor mij een een culinair sprookje over de kookkunsten van een maagdelijke keukenprinses en haar onbereikbare liefde. En zeer treffende omschrijving uit de folder, zoals je die maar zelden ziet.
De film is gebaseerd op een roman van Laura Esquivel, in het Nederlands verschenen onder de titel Rode rozen en tortilla’s. Een populair boek, niet in de minste plaats om de lekkere en bijzondere recepten die er in staan. Dat hoorde ik dan weer van een vrouw naast me, die het boek had gelezen, Spaans sprak en dat wilde weten ook (dat heb je vaak met mensen die met Latijns-Amerika dweepen, dat ze het willen weten ook).
Van het eerste half uur kreeg ik weinig mee. Dat had alles te maken met twee mensen die ogenschijnlijk nietsvermoedend (maar mij maak je niets wijs!) op een prullenbak zaten. Maar toen het tweetal na dertig minuten eindelijk op de grond ging zitten, kon ik achterover zakken. Mij restte nog minstens zestig minuten heerlijke zomerfilm, waar geen Zomerhitte tegenop kan. Wat kan ik zeggen?
Een feest voor de zintuigen! Heerlijke spijzen! Magie! Seks! Passie! Een tikje overdreven! Een tikje kitsch! Zodanig! Dat het nog net lekker is!
Het scheelde niet veel of ik had mij opgegeven voor een zomercursus Spaans in Salamanca.