Culinaire spil van het stukje Witte Vrouwen rond de Poortstraat is de Chinese snackbar Soen Wah. Een beetje snackbarganger weet natuurlijk dat frieten van Chinezen doorgaans niet te vreten zijn, maar in het geval van Soen Wah weegt dat niet op tegen de vele voordelen die het frietkot te bieden heeft.
Allereerst ligt er de gehele leesmap op tafel. In plaats van zo’n luizige Televaag, zoals in veel andere snackbars, vliegt de wachttijd hier voorbij dankzij topbladen als Libelle, Donald Duck en Tina. Vaste en ongetwijfeld ook minder vaste klanten krijgen op goede dagen kroepoek bij de frieten. De porties zijn bovendien zo reusachtig dat ik het nooit heb aangedurfd om een grote friet te bestellen, terwijl ik toch geen onverdienstelijke frieteter ben. Verder ligt Soen Wah op kruipafstand van mijn huis, is ‘ie tot laat open en kun je er behalve snacks en vieze bamimenu’s ook chocolade kopen.
Stralend middelpunt is mevrouw Soen Wah zelf (echte naam onbekend). Ze is goedlachs en nimmer onvriendelijk. Ze is een machtig vrouw, al weet ze dat zelf niet. Ze bepaalt namelijk voor een groot deel de keuzes die haar vaste klanten in het leven maken. Althans, de vaste klanten die bij mij thuis wonen. Wij vinden het namelijk heel belangrijk wat mevrouw Soen Wah van ons vindt. Sterker nog: wij kunnen ons daar behoorlijk sappel om maken.
Zo heb ik een huisgenoot die liever niet één patat en twee snacks bestelt, omdat mevrouw Soen Wah door die ene patat natuurlijk weet dat zij die twee vleeschsnacks helemaal alleen op gaat eten. En misschien vindt mevrouw Soen Wah haar wel een beetje dik en zal ze dan het Chinese equivalent denken van: zou je dat nou wel doen meisje?
Een andere huisgenoot biechtte op dat ze als ze sigaretten gaat halen, bang is dat mevrouw Soen Wah vindt dat ze te veel rookt. Daarom vroeg ze zich laatst op theatrale wijze hardop af: Pompidom, goh, nou ben ik toch vergeten welk merk mijn vriend ook al weer rookt. Nou, doe maar Lucky Strike dan.
Weer een andere huisgenoot gaat wel eens naar de snackbar iets verderop. Niet omdat hij dat nou zo graag doet, maar omdat ‘ie er die week al zo vaak is geweest en mevrouw Soen Wah niet moet denken dat hij ongezond eet.
Ikzelf voel het als verraad als ik een pizza bestel bij de pizzeria tegenover Soen Wah. In moordtempo snel ik dan door de straat, in de hoop dat mevrouw Soen Wah me niet ziet. Thuisgekomen vraag ik me af of dat het wel allemaal waard was.
Het moge duidelijk zijn dat dit stuk voor stuk ridicule overwegingen zijn. Mevrouw Soen Wah is namelijk niet het type dat er meningen op nahoudt. Naar goed Aziatisch gebruik doet ze altijd nederig en lief. Ze spreekt nauwelijks Nederlands, met uitzondering van de twee woorden die ze steevast uitspreekt bij het overhandigen van iedere bestelling: Eet Smaak!
We hebben wel eens overwogen om haar te vertellen dat het eigenlijk ‘Eet Smakelijk’ is in het Nederlands, maar omwille van de poëzie hebben we dat maar niet gedaan.