Carl Barât, een man die ik ooit adoreerde (iedereen heeft recht op een jeugdzonde, al kwam die bij mij nogal laat), stond vrijdag in de Melkweg om zijn nieuwe soloplaat ten gehore te brengen. Dat album is om te huilen zo slecht. Maar als een Libertine in het land is, kan ik niet anders dan gaan. Sommige natuurwetten moet je niet willen bevechten.
Omdat ik de andere kant opkeek toen The Libertines groots, meeslepend en hot waren, moest ik het doen met twee stuiptrekkingen van de legende: Pete Doherty die met Babyshambles verder ging, en Carl Barât die het met Dirty Pretty Things probeerde. Als er al sprake was van een wedstrijd tussen de twee, was het al snel een gelopen race. Pete bewees met zijn nieuwe band dat een fulltime heroïneverslaving prima te combineren valt met een productief en geniaal artiestenbestaan. Carl zocht met Dirty Pretty Things naarstig naar een geluid, maar slaagde er niet in dat te vinden.
Flauwe strijkjes
De soloplaten die ze inmiddels beiden hebben uitgebracht, veranderen weinig aan dat beeld. Zoals reeds gezegd: ik ben niet zo te spreken over die van Barât. En dan heb ik niet alleen maar over de hoes. Keywords: theatraal, flauwe strijkjes, vergezochte arrangementjes, dramatisch stemgebruik. Hij wil een heleboel, maar het komt niet over. Gevalletje initiatief een 10, uitwerking een 1. Nee, dan Pete’s solokunstwerkje Grace/Wastelands. Een van de mooiste albums van 2009. Zijn stem, ik houd zo van die stem, die naadloos op de muziek aansluit, of het nou poëtisch of punk of allebei is. Hij verstaat bovendien de kunst van het nummers schrijven: coherente, ingetogen, maar bijzondere luisterliedjes. Dat is meer dan je van Carls schizofrene hoopjes poep kunt zeggen.
Het moge duidelijk zijn, ik toog met bijzonder weinig verwachtingen naar de Melkweg afgelopen vrijdag. Het idee was om definitief af te rekenen met een onbeantwoorde jeugdliefde. Me te verkneukelen aan de muzikale missers die deze man in het post-Libertines tijdperk heeft begaan. De voortekenen waren veelzeggend: onder het niet zo talrijke publiek, bevonden zich opvallend veel leerlingen van mijn concertbuddy die haar boterham verdient op een middelbare school. Meestal geen indicatie voor een volwassen optreden. Toen hij ook nog eens opende met het afschuwelijke nummer ‘Je regrette, je regrette’ (Oh, hoor mij eens Frans praten) bekroop me helemaal een gevoel van wat doe ik hier?
Ouwe meuk
Maar potdikkie. Wat nam de avond een wending. Het werd een soort van Carl plays Carl. Veel The Libertines en de goede Dirty Pretty Things-nummers. De kids waren er gek op, ik ook. ‘Do you guys think we play too many Libertines songs?’, vroeg hij nog. Publiek gilt nee. ‘No? Well, I like The Libertines too.’ Kijk, een beetje gênant is dat natuurlijk wel, al die ouwe meezingers/ springers, maar die ouwe meuk is nu eenmaal erg goed en kwam ook zo lekker uit de verf. Plus, en dat moet ook gezegd, de nieuwe songs klonken live een stuk beter dan op de plaat. Ik begreep het ineens iets beter. Progressie was ook dat ‘ie zijn shirt niet uittrok, iets wat hij in het verleden nog wel eens zonder goede aanleiding deed.
Veel mensen zeggen dat het de chemie tussen Pete en Carl was die The Libertines zo goed maakte. Ik dacht de laatste tijd dat het vooral de looks van Carl en de muzikale genialiteit van Pete waren. Maar misschien moet ik daar op terug komen. Barât speelt live toch echt iets klaar. En daarmee is dus helemaal geen eind gekomen aan die onbeantwoorde jeugdliefde. Zet maar door, die veelbesproken reünie.