Omdat we ons tamelijk onttrekken aan het campusleven – voor ons geen brakke feesten, chlamydia en mensafood -, besloten we voor de verandering iets te doen wat inherent is aan het leven van een student in Stellenbosch: sport.
Nu moet ik eerst iets zeggen over de Stellenbosche vrouw. Als je qua lichaamsgewicht een beetje wankel in je niet zo modieuze schoenen staat, kun je hier beter wegblijven. Dikke mensen bestaan hier immers niet. Die worden naar een eiland in de buurt gedeporteerd, of geëxecuteerd bij meer dan zestig kilo. Er zijn hier zelfs geen normale vrouwen met een gezellige kont of beetje slap hangende bovenarmen (beter bekend als het kipfiletje). Iedereen, en dan heb ik het over de dames, is gebruind, gespierd en slank met benen tot hun nek. In hun sportoutfits, die hen uiteraard prachtig staan, passeren ze ons al joggend. Geen drupje zweet op hun mooie smoeltjes, geen rode wangen die afbreuk doen aan hun schoonheid.
Hoewel we ons bewust waren van dit demografisch feit, hebben we het toch aangedurfd om een gymabonnement te nemen. Nu ben ik niet echt heel erg bekend met het fitnessfenomeen en de aerobichype heb ik ook al nooit begrepen (ik dacht altijd dat winnen belangrijker is dan meedoen). Maar omdat er niet gereageerd werd op mijn verzoek om me bij het Maties Volleybalteam te voegen (ze hadden me zien lopen: klein, wit, cellulitis, weinig imponerende spieren) en omdat ze geen squashrackets verhuren, werd ik veroordeeld tot de gym.
Het was er natuurlijk kankerdruk. Een beetje anoniem je ding doen was er niet bij. Godenzonen en -dochters gingen tekeer op apparaten die mij voorkwamen als martelwerktuigen. Ik heb gezocht, maar kon met geen mogelijkheid een meelijwekkend figuur vinden. Hier zou ik niet mijn primeur maken. Er was ook een zwembad. Lachend hadden we van te voren tegen elkaar gezegd, dat als het helemaal niets zou worden, we nog altijd baantjes konden gaan trekken. NOT. We zijn niet eens het bad ingegaan, zo geïmponeerd waren we door de Speedo-zwempakken, dito brilletjes en professioneel uitziende slagen. Daar konden we ons met onze inferieure schoolslagen en visuele handicaps niet vertonen.
Ben uiteindelijk maar een stukje gaan fietsen. En was heel snel heel moe. De tol van een jaar lang niet sporten. Volgende keer ga ik ‘s nachts.